 |
|
|
|
|
|
Yalnızlığı dantel gibi ince ince işler gece kalanın yüreğine... Sessizlik damla damla artırır ayrılığın acısını... Gitmek zordur da kalmak çok daha zor gelir seven yüreğe... Hatıralar zindan olur, hapseder içine, yutar bütün gülüşlerini... Serseri bir rüzgar gibi eser ayrılık. Ümitlerini, hayallerini yitirdiğin anda, patlar fırtına... Ama ne gürültüsü daha çoktur acından ne de yağmuru gözyaşlarından... Seli alıp götürsün diye avuçlayıp yalnızlığını bırakırsın yağmura... Nefesin kesilir, ayrılık acısı tıkar boğazını, en çok konuşmaya, bağırmaya ihtiyacın olduğu zamanlarda... Kör bir mermi ateşlenir gidenin dilinden kalanın yüreğine parçalarcasına, hiç kanamadığı kadar şiddetli kanar bu kez, elin ayağın tutmaz olur, yıkılırsın şiddetli bir depreme dayanamayan bir bina misali... Sahipsiz bir enkaz olursun gecenin karası yutarken seni... Ayrılığın ilk sabahında martılar selamlar güneşi, yalnız hayatına uyanırsın ilk defa... Hırçın dalgalar vurur ıslak gözlerine... Durur zaman, akmaz olur... Yavaş yavaş su alan bir tekne gibi batarsın ayrılığın içine... Sevda dışlar yalnız yüreğini. Gülmeler, mutluluklar yasaklanmıştır artık... Paldır küldür girdiği hayatından sessiz sedasız çıkıp gitmiştir sevmek... Ayrılıklara adanmış şarkılar saçılmıştır terkedilmiş şehirlerin caddelerine... Yersiz, yurtsuz, gölgesiz kalmıştır artık bütün aşklar... Hasretlere mahkum olur en masum sevdalılar... Ansızın yağan yağmur alır götürür kaldırıma sinen anıları, hırçın bir rüzgar savurur cam kenarlarına dizilmiş en güzel sözcükleri... Ayrılıktır bu... Temmuz’da yağan kar gibi dondurur bedenini, iliklerine işler soğuğu, acıtır yüreğini ve yakar güneşiyle, kavurur seni, için için üşürken yalnızlıktan, hasretiyle yanarsın alev alev... Rutubetli duvarların kokusu siner bütün hatıraların üzerine... GİDEN olmak zordur da ya KALAN olmak... |
| Yorum
(
6
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
31/7/2006
-
Yine Kalabalık Bu Şehir
|
Yine karanlık çökeli çok zaman oldu bu şehrin kalabalık sokaklarına... |
| Yorum
(
12
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
24/6/2006
-
Bir Bavul Dolusu Yalnızlık
|
Hani düşünmez olursun gerçekleri... Dalar gider bakışların yağmur damlalarına... Yalancı bir tebessüm gelir yerleşir dudaklarına... Bir şarkı gezinir dudaklarında ağlamaklı, hatıraların hapsolduğu... Gelincik gibi bir başına rüzgara direnmeye çalışırsın, Yalnızlıktır bu gelir yerleşir yüreğinin en kuytu köşesine... Kenetlenir kalır orda... Senden geriye rutubet kokusu sinmiş boş bir oda |
| Yorum
(
18
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
2/6/2006
-
Git"me"
|
|
| Yorum
(
5
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
Git"me"
2/6/2006
-
Şarap ve aşk
| Kopan iki yürek arasında, ürkek, şaşkın ve çaresiz bir çocuk gibi, parçalanmış kalbimi cebime koyup gidiyorum başka bir şehire... Gözlerim yetim kaldı gidişinle, sesinin sıcaklığından mahrum kaldı evimin rutubetli duvarları... Bir sözün şiir olurdu bende... Bir kadeh şarapta aşkın tarifini yapardık... Aşkın şarapla bütünleştiği masalı anlatırdın okşarken saçlarımı... Aşk kırmızıydı, buruktu, zamanla güzelleşiyordu ve serhoş ediyordu şarap misali... Gittin... Seninle aynı gökyüzünü, aynı yağmuru paylaştım. Bu şehirin tozlu yollarında, sokak lambalarında ısıttım yokluğunla titreyen sana hasret yüreğimi... Şevkate aç, çaresiz bir çocuk gibi, kimi zaman da tutkulu, özlem dolu, muhtaçlığımla akıyorum sonsuz maviliklere... Bilmezdim... Bilemezdim gün gelipte yüreğinin yabancı bir kadehin şarabını tadacağını, şiirlerime bir yüreğin daha ekleneceğini... Yıktın ansızın duvarlarını, uzağıma düştün birden bire... Yavaş yavaş kayışını izledim avuçlarımdan... Sen giderken başka bir yüreğe, içimde kopan fırtınaları susturmaya çalıştım sessizce... Yılları, günleri, dakikaları, "an'ları "anı'lara çevirdin, sessiz, sedasız, sakince... Sevdim seni... Seni sevmek, bana yer olamayan hayatını uzaktan izlemek oldu çok zamandır... Ellerinin başka saçları okşaması, başka yüzleri beni öpüşün gibi öptüğünü izlemek oldu, uzağında kaldığım hayatını, köşe başlarından... Kokuna hasret yatağımda, terler içinde uyanmak ve bencilce yüreğindeki tek aşk olmak için döktüğüm gözyaşlarım oldu, seni sevmek... Yabani bir ot misali sardı bedenimi öfke ve kıskançlık rüzgarları. Saplanıp kaldım gecenin en koyu mavisini üzerine örten denizde... Yalnız, terkedilmiş, sessiz, kendi sevdamla delirdim gidişinin ardından... Şimdi yüreğim naşık gibi işlediğin acılar içinde, sonsuzluğa bırakıp gittin acımadan... Gittin... Az önce varlığınla alevlenen gözlerimdeki sevinci, daha şimdiden hasretinle kavrulmuş, boyun eğmiş, donuk ve soğuk, özleminle yanıp tutuşan bir karanlığa bırakıp gittin... Tıpkı diğerleri gibi bu şiirde sana, umursamaz yüreğine benden bir armağan... |
| Yorum
(
4
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
2/6/2006
-
Dön gel lütfen...
| Henüz gidişinin ilk sabahında hasretler içinde yanıyorum. Ne alıştığım sesin var artık ne de doyamadığım kokun.... Gittin ya helal olsun yakışır sana... Senden arta kalan yalnızlık tuttu bu sabah sana dokunmaya alışkın ellerimi... Yasakladığım gözyaşlarım kuralları yıktı... Oysa yaşayacağımız ne çok masalımız vardı. Ne çok sözümüz söylenmedi kimbilir... Şimdi yoksun, bense gidişinin ilk gününde delirircesine özledim seni... Bir başıma alışamam yokluğuna... Baharın yeşilini, denizin mavisine kattığın ela gözlerini arıyor gözlerim... Sesini ararken kayboluyorum sensizlikte... Gitmem, benimsin deyişlerin var artık anılarının fonunda... Caddelerde kahkahalarımız, yıldızlarda umutlarımız asılı kaldı, bir de vedasız gidişin yüreğimde... Şimdi hoyrat bir rüzgar esiyor bu şehirde ve son bir ışık sönüyor en son yürüdüğümüz sokakta... Güneş sızıyorilk kez sensiz odama günaydın demek için... Özlenim vuruyor gidişinle yıktığın koca çınardaki yaprağı kopartıp götürerken... Ölümmü daha acıydı yoksa gidişinmi çözemedim hala... Penceremin önünde her sabah öten serçeler de gelmedi bu sabah. Hercai menekşenin üstünde çiğ taneleri kalmış bir tek... Bak hüzün doldu gözlerim, bu enkaz gidişinin eseri. Kıyamam sana diyordun, hani çok seviyordun? Vedayı bile haketmeyen bi gidiş neydi o zaman. Biz seninle aynı kökte can bulmuştuk, tek yürekte iki bedendik. Şimdi sensiz nasıl dururum ayakta?... Dön gel hadi, gel ki kabusum bitsin... Ne gerek vardı bu ayrılığa, bu çileye, bu gidiş yakıştımı sevdamıza... Şimdi kimbilir nerde, hangi kollarda arıyorsun sevgiyi, bakmaya kıyamadığım gözlerin hangi gözlere mahkum bilmiyorum ama gene de ben her gün, her an döneceğin günü hayal ediyorum... |
| Yorum
(
8
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
2/6/2006
-
Anneler Günün Kutlu Olsun
| Yangın yeri yüreğinde, en güzel sevgileri gördüm. Kırdım belki seni istemeden, üzdüm... Ama sevdim seni, söyleyemeden... Sıcacık gülüşün sardı düştüğümde kanayan dizimi... Yüreğindeki sevgi büyüttü küçücük yüreğimi... Yaşlar süzülürken gözlerimden saçımı okşayışın silgi gözümdeki yaşları... Limanım oldun en büyük fırtınalarda... Okuduğum en güzel kitap oldun... Şimdi yoksun... Gittin ardına bile bakmadan... Hani hep derdinya, seni kırdığımda, beni çok arayacaksın diye... Evet itiraf ediyorum, seni her gün, her an, her saniye arıyorum, sesini, gülüşünü huzurunu özlüyorum.... Kaybetmeden anlayamazsın değerini derler ya, şimdi bunu daha iyi anlıyorum... Sensiz ne bayramların tadı kaldı nede seninle izlediğimiz Adile Naşit filimlerinin. Halbuki ne çok benzerdin ona... Şimdi yüreğim eksik biraz, dönmemecesine çıkarken o kapıdan gitme diyemedim.... Aslında neler söylemek isterdim sana ama hiç birini söyleyemedim... Erken olmadı mı biraz gidişin... Çok erken bırakıp gitmedinmi beni... Şimdi sevmeye korkuyorum, kaybetmenin acısını bıraktın yüreğime... Düşmemek için koşmuyorum, senden sonra düşersem dizim kanar diye... Açılmıyorum o çok sevdiğim denizlere, fırtına çıkarsa sığınacak limanım yok diye.... Ve gittiğin günden beri ağlamıyorum, gelip gözümdeki yaşları silmeyeceksin diye... Sen olmasan bile ben hala seni çok seviyorum ve çok özlüyorum.... Anneler günün kutlu olsun... |
| Yorum
(
2
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
2/6/2006
-
Kapanmayan yaralarım
| Sevmeyeceğini biliyordum ilk günden beri... Çok sevdiğim bu şehri, bana dar edeceksin biliyorum... Anladın sevdalanışımdan, tanıdın beni sana bakarken alev alev yanan gözlerimden. Gözüm kapalı sevda uçurumuna atlamamdan tanıdın.. Çünkü sende benim gibiydin... Sende hep seni sevmeyecek sevdalara koştun... Her kapıda benim gibi, sana acı çektiren, yaralayan ve o yaraların kapanmasına izin vermeyenleri aradın. Tıpkı benim gibi sende incitip kıranı sevdin hep. Sen söylemesende bakışın, korkun, dokunuşun bir bir itiraf etti bütün gerçekleri... Beni sevmeyeceğini biliyordum. Kabullenmiştim gelişinin gidişin olacağını. Ama ben de kendim gibi birini sevmeye susamıştım. Gerçekten incitilmeye, acı çekmeye, tıpkı kendim gibi birini özlemeye, ekmek gibi, su gibi muhtacım... Sevilmeye susamıştım. Gözlerinde aynı susamışlığı görünce tutamadım, aktım gittim nehir misali sevda nehrine senin gözlerinde... Yıllarca sakladığım ne kadar cümle varsagarip bir telaşla savurdum rüzgara... Söylememem gerekenleri söyleyince anlarsın heyecanımı. Git gide daha çok saplanır sözcüklerim çamura. Çırpınır, çırpındıkça daha çok kirlenir, daha çok dibe sürükler asi yüreğimi... Bu şehirde aşk bir savaşa dönüşmüştür artık, bütün silahlarını kullanırsın bu savaşta ve daha çok acı çekersin. Kendi mutluluğunu kendi ellerinle atarsın en dipsiz kuyulara. Sanki hiç mutlu olmak, sevmek, sevilmek istemiyormuş gibi. Kendinden insafsızca intikam alır gibi. Hiç olmadık bir anda, alınıp koparılmaktansa kendi elimizle onu yok etmek, var olmasına, bizi koparmasına izin vermeden biz yok ederiz mutluluğumuzu. Aslında bir intikam değil, acımasız hayata ve adaletsiz kurallarına bir isyan belki de bir başkaldırıştı bu... Bizim gibilerin sevdaları dünyanın en mutsuz istasyonu değilmiydi. Uzaklara, sınırların ötesine gitmek isteyenlerin ama bir türlü gidemeyenlerin garıydı... Elbet bir gün yanar bu sevda durakları, bizim gibilerin gezdiği hasret yolları tutuşacaktı bir gün. İşte bu yüzden zindandan beterdi sevda, tuzak olurdu yollarımıza. Böylesi sevdalara düşmek, bağlanmak uzaklara, sınırların ötesine gitmeyi engellemekti... Bizim gibiler, güneşli bir günde başlayan sağanak yağmur gibi hep hırçın, hüzünlü, kırılgandık her şeye... Her seferinde bizi istediğimiz gibi sevmeyenlerin hayaletlerini arar dururuz imkansız bedenlerde, bulamayacağımızı bile bile... İşte bu yüzden hayatımız, anılarımız saçılmış ortalığa, hayatımızdaki her şey gibi darma dağın. Zaten bizim gibiler adı düzen olan her şeyden nefret etmez miyiz? Hem toplasak ne olacak ki!... Bir gün biri gelip biriktirdiğimiz, düzenlediğimiz, üzerine titrediğimiz her şeyi, tıpkı daha öncede olduğu gibi, ansızın, savurup, dağıtıp gitmeyecek mi? Ve ne acı, biz gidip nerde bizi sevmeyecek, acı çektirip, incitecek olanlara bağlanacağız. Telefonlara çıkmayanlara tutuklu kalacağız... Bir kere açtım kapılarımı sana. Bir kere hissettirdim sana, senin gibi olduğumu. Aslında bende biliyordum en başından, sen seni sevmeyenleri seveceksin tıpkı benim gibi. Halbuki öyle özledimki benim gibi birini sevmeyi, incitilmeyi özlemeyi... Şimdi kollarımı uzatıp, avuçlarımı çeviriyorum hep gri olan bulutlara. Mutluluk avuçlarımdaydı, tutamadım kaçtı diyorum. Kaçtı derken ayrılığın karanlığında kapatıyorum avuçlarımı boşluğa. Biliyorum kimi seversek sevelim hiç kapanmayacak yaralarımız... Hiç kapanmayacak ve avuçların ayrılığın karanlığında boşluğa kapanacak... Tıpkı benim gibi... |
| Yorum
(
9
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
2/6/2006
-
Sen yüreğini mavi tut
| Olmayan bir dünyada seyrederken mehtabı sessiz sedasız, görünmeyen bir el okşar yüzünü, gülüşünü sarar usulca... Hiç hissettirmeden gizlice sızar yüreğine, sarar sımsıkı... Git gide daha çok canını yakar, ama niyeti yoktur öyle çabucak bırakıp gitmeye... Sen acı içinde kıvrandıkça o daha çok zevk alır... Gülüşünü düşürüverir ilk önce yüzünden... Daha çok eğlenmektir niyeti... Anılar bir film olup akmaya başlar dört bir yanından... Özlemler hasretler gelip yerleşir içine... O el hala yüreğini sıkıyordur, taki gözlerinden yaşlar süzünelene kadar devam eder canını yakmaya... Etrafından akıp giden filimler yeni yaralar açar kapanmayan yaraların üzerine... Bir omuz ararsın, yaşlar süzülürken ardı ardına yanaklarından... Huzurlu bir ses ararsın yüreğindeki kanayan yaralarına melhem olacak... Yıldızlar gibisindir o an onlar gibi kalabalık ve bir o kadar yalnız... Haykırmak istersin lanetlercesine kaderini... Bir yumruk gelir oturur boğazına, konuşamazsın. Zaten bağırsan da, haykırsan da kim duyar ki yakarışını. Kim tutar ki ellerini sen uçurumun başındayken, kim siler ki gözyaşlarını gamzelerine değmeden... Yalan dünyada, sevdan gibi sende kocaman bir yalan olursun... Hüzün yüksü bulutlara karışır deniz mavisi gözlerin... Bir martı havalanır haykıramadığın gökyüzüne... Artık çekilsede o el, acısı kalmıştır yüreğinde... Ne koyu mavi deniz kabullenir bundan sonra seni. Ne de martıların sahiplendiği açık mavi gökyüzü... Ama mavi sevgidir, mavi umut. Sen ne olursa olsun yüreğini mavi tut... |
| Yorum
(
10
) :: Yorum
yaz! ::
Baglanti |
Ben Kimim? Sadece gazetede yazarak yetinmek istemedim ve fazla güzellik göz çıkarmaz diyerek bu siteyi hazırladım. Bu dijital vadide sevinç, hüzün, mutluluk, aşk ne ararsanız var tabi; birde siz varsınız.
İyi eğlenceler... |
 |
 |
 |
 |
|
|
Menü<%LinkTitle%> |
|
|
|
|
|
|
|
|
Reklam Alanı |
|
|
|
Sayfa:
1
- Toplam:
5
| Sonraki Sayfa |
|
|
|
